Best optimistisch zitten we in de wachtkamer. De arts maakt nog ff een geintje..., zo van... het staat zelfs niet meer in de computer wanneer ik een van jullie voor het laatst heb gezien.

Na het onderzoek staat zijn gezicht ernstig. Ik ga je doorsturen, en je hebt hier zelf niets, helemaal niets meer over te vertellen. Reken er op, dat je de komende tijd wordt geleefd en je zal vele ups en downs kennen. Er moet meteen gehandeld worden.

Zijn assistente gaat bellen, en we kunnen de dag erna al terecht voor een mammografie.

We zijn verdoofd..., hadden dit niet verwacht. Wat nu? We besluiten langs mijn werk te gaan (is vlakbij de arts) om te vertellen dat we de komende dagen veel arts-afspraken zullen hebben. De leidinggevende is gelukkig begripvol.

Hoe moeten we dit de kinderen vertellen..., en mijn moedertje? Vreselijk.

Als 's avonds de kids naar boven zijn vraag ik aan N. of hij de andere dag met me mee wil gaan naar de huisarts. Hij vraagt, waarom, en ik vertel hem met bevende stem, dat ik "iets" in mijn borst voel.

Hij schrikt, en kijkt ook... en zegt hoopvol, dat het vast iets anders is. Het voelt immers niet als de bewuste "doperwt" waar iedereen het altijd over heeft. Maar natuurlijk..., hij gaat mee!

Op zondag 1 april sta ik me af te drogen en kijk in de spiegel. Ik zie een rare intrekking in mijn borst. De rest van de dag begin ik me er steeds meer zorgen over te maken, maar ik durf niemand iets te zeggen.

Op internet zie ik, dat het toch ook een van de alarmbellen is van borstkanker. Het zal toch niet?